Persoonlijkheid en burn-out

Persoonlijkheid en burn-out: een persoonlijk verhaal

Ik ga iets heel persoonlijks met jullie delen. Jarenlang heb ik hierover gezwegen en eigenlijk pas de laatste twee jaar ben ik er meer open over. Het zal voor mij desondanks toch vreemd zijn om het hier zwart op wit te zien staan. Maar hoewel ik dit best spannend vind, kan ik op deze manier wel het best laten zien hoe het één en ander voor mij tot een burn-out heeft geleid.

Persoonlijkheid en burn-out: misbruik

Als klein meisje ben ik jarenlang misbruikt. Misbruikt door een goede vriend van de familie. Het begon ongeveer op mijn 6e en rond mijn 12e durfde ik eindelijk een beetje voor mezelf op te komen en heb ik het weten te stoppen. Dit gegeven heeft ontzettend veel impact gehad op mijn leven. Méér nog dan ik zelf ooit had gedacht. Hoe diep die impact is geweest, realiseer ik me eigenlijk nu pas, nu ik alles heb verwerkt en heb losgelaten en inmiddels veel meer weet over de werking van de hersenen. Ik begrijp nu ook hoe onder andere dit misbruik heeft kunnen leiden tot mijn burn-out in 2012.

Persoonlijkheid en burn-out: persoonlijkheid is de som van gebeurtenissen

Zoals je misschien wel weet, ligt je persoonlijkheid aan de basis van een burn-out. Dat klinkt een beetje alsof je zelf schuld hebt aan wat je overkomt, maar zó is het nou net weer niet. Hoe het dan wel zit met je persoonlijkheid, dat zal ik je uitleggen:
Je persoonlijkheid wordt gevormd door de dingen die je meemaakt en de betekenis die je er zelf aan geeft. Vanaf je geboorte wordt alles wat je meemaakt en de betekenis die je eraan geeft, opgeslagen in je onderbewustzijn. Het is de taak van je onderbewustzijn om ervoor te zorgen dat je veilig blijft en overleeft. Heb je een gebeurtenis overleefd, dan geldt dit voor je onderbewuste al snel als een goed werkende overlevingsstrategie. Je leeft immers nog. De betekenissen die je eraan geeft zijn vaak de betekenissen die je als kind ergens aan gegeven hebt. En als kind begreep je de wereld om je heen misschien nog niet zo goed. De kans is dus aanwezig dat je ergens een verkeerde betekenis aan hebt gegeven, alleen kon je dat toen natuurlijk niet weten.
Mensen zijn al snel geneigd om te denken dat je persoonlijkheid onveranderlijk is. Niets is minder waar. Door alle gebeurtenissen die je meemaakt verandert je persoonlijkheid een beetje. Jij bent nu, als het goed is, niet meer exact dezelfde persoon als 10 jaar geleden.

Persoonlijkheid en burn-out: Situatieschets:

Als meisje van 6 was ik voor mijn overleving afhankelijk van de volwassenen om me heen. Daar worden je overlevingsstrategieën ook nog eens op afgestemd.  Die vriend van de familie was zogenaamd ‘goed volk’. Hij was een volwassene en mij was geleerd te luisteren naar volwassenen. Ik heb op meerdere momenten aangegeven dat ik iets niet wilde, maar daar werd door meerdere volwassenen op verschillende momenten niet naar geluisterd. Ik had simpelweg te luisteren naar de volwassenen.

Ik kreeg thuis vooral te horen wat een geweldige lieve, goede vent die ‘vriend’ was. Dit verwarde mij enorm. Toen ik nog op de basisschool zat, lunchte ik regelmatig alleen thuis, met de gordijnen dicht, in het donker, zodat die ‘vriend’ niet kon zien dat ik alleen thuis was. Als hij langs kwam lopen en door het raam probeerde te gluren, ging ik achter de bank liggen zodat hij me niet kon zien. Ik was vaak bij vriendinnetjes aan het bedelen of ik bij hun mocht komen lunchen, om maar niet thuis te hoeven zijn en dus geen gevaar te lopen. Wat vond ik dat verschrikkelijk, maar ik deed het toch, want ik moest mezelf veilig stellen. Ik leefde in constante angst, maar intussen deed ik richting de buitenwereld alsof er niets aan de hand was met mij. Ik gedroeg me zoveel mogelijk als een doorsnee meisje, want dat wilde ik ook het allerliefst zijn.

Persoonlijkheid en burn-out: Overtuigingen en gewoonten

Nu is het interessant om te kijken welke overtuigingen en gewoonten ik hierdoor vanuit mijn vroege jeugd heb meegenomen naar mijn leven als volwassene, of dat nou logisch is of niet:

  • Mijn grenzen aangeven heeft geen zin, want niemand vindt ze belangrijk
  • Niemand is te vertrouwen
  • Mannen in het bijzonder zijn niet te vertrouwen
  • Ik ben niet belangrijk/niet goed genoeg/ik ben niets waard
  • Ik moet alles goed doen, dan vinden ze me misschien wel lief
  • Anderen zijn altijd belangrijker dan ik
  • Je moet het anderen naar de zin maken, ongeacht wat je zelf wil
  • Mijn mening doet er niet toe
  • Angst is normaal, iets dat er constant is, als een knoop in mijn maag
  • Ik moet altijd alert zijn, gevaar is overal. Er is geen veilige plek.
  • Ik kan niet ontspannen of genieten, ik moet alert zijn
  • Als ik me maar zo klein mogelijk maak en me ‘verstop’, ben ik veilig
  • Niet op de voorgrond treden
  • Je hangt je vuile was niet buiten

Zie hier een aantal ingrediënten die een goede voedingsbodem vormen om 30/40 jaar later een fikse burn-out te krijgen. Let op: er zijn geen grote traumatische gebeurtenissen voor nodig om toch dit soort labels aan herinneringen te plakken. Het kunnen ook hele kleine voorvallen zijn die je wellicht allang bent ‘vergeten’.

Persoonlijkheid en burn-out: opgeborgen in een kast

Ik deed van jongs af dus aan al alsof er met mij niets aan de hand was. Mijn problemen had ik in een kast achter grote, logge deuren opgeborgen, twintig dikke sloten erop en ik praatte nergens over. Er was met mij niks mis! Ik was de beste in mooi weer spelen. Intussen was ik constant bezig mijn hoofd boven water te houden en lukte het mij bijna niet om echte, betekenisvolle, relaties aan te gaan. Ook al wilde ik dat nog zo graag. Ik was altijd alert. Altijd angstig en altijd in vecht-of-vluchtmodus.
Pas toen ik achterin de dertig was, kreeg ik mijn eerste echte betekenisvolle relatie, waarbij ik al vanaf het begin meteen het volste vertrouwen had in mijn partner. Ik kende hem al twintig jaar en hij was 1 van de weinigen met wie ik een hechte vriendschap had kunnen opbouwen. Mijn vertrouwen in hem was grenzeloos en dat voelde heerlijk en veilig.

Persoonlijkheid en burn-out: ik ben op

Terwijl ik me ontzettend gelukkig voelde in deze relatie, zat er nog van alles achter die grote, logge deuren opgesloten. De inhoud van die kast puilde uit. Ik streefde naar perfectie, bleef pleasen op alle vlakken, nam extra uren aan op mijn werk, kreeg thuis kleine kindertjes onder mijn hoede voor wie ik alles wilde doen om hun een fijn en zo zorgeloos mogelijk leven te geven. Ik vond mezelf nog steeds niet belangrijk en had geen tijd om stil te staan bij wat ik eigenlijk zelf wilde of voelde. Ik raakte steeds meer getriggerd door alle dingen die ik moest (van anderen of van mezelf) en het gevoel dat er niet naar mij geluisterd werd en mijn mening er niet toe deed.
En toen kwam daar het moment dat er iets in mij knapte. Ik herinner me het moment nog goed, het gebeurde op mijn werk. Iemand vroeg me of ik iets wilde doen en ik kon alleen nog maar huilend uitbrengen “ik kan niet meer, ik ben op”. Daarna volgde een maand van alleen maar op de bank zitten en stilletjes voor me uit staren. Ik had een burn-out.

Persoonlijkheid en burn-out: opruimen

Dankzij mijn burn-out, ben ik mijn verleden gaan opruimen. Met behulp van FasterEFT, RTT en nog een paar methoden heb ik alles ECHT los kunnen laten. Mijn verleden definieert mij niet meer. Ik ben geen slachtoffer meer. Ik weet nog precies wat mij als klein meisje overkomen is, vergeten zal ik het nooit! Het heeft de loop van mijn leven bepaald. Ik weet precies welke impact het jarenlang op mijn leven heeft gehad, hoe erg ik eronder gebukt ben gegaan, maar mijn leven wordt er NU niet meer door beïnvloed. Het is niet meer belangrijk. Het is niets méér dan een feitje dat bij het verleden hoort. Ik VOEL de gebeurtenissen niet meer. Ik VOEL niet meer wat dat kleine meisje voelde. Ik ZIE de beelden niet meer die mij al die jaren achtervolgd hebben. En omdat ik de gebeurtenissen niet meer voel of voor me zie, hebben ze ook geen enkel effect meer op mij in mijn dagelijks leven.

Persoonlijkheid en burn-out: persoonlijkheidsverandering

De eerste grote verandering in mijn persoonlijkheid gebeurde toen ik nog klein was. Het misbruik heeft mij als klein onschuldig en onbevangen meisje veranderd in een meisje met veel zorgen, extreme alertheid en angsten. Het heeft veel overlevingsmechanismen in gang gezet die mij toen veilig hielden, maar die mij op latere leeftijd meer kwaad deden dan goed. Uiteindelijk heeft dit geleid tot de juiste persoonlijkheid voor een burn-out.
Na mijn burn-out heb ik me gerealiseerd dat ik, om gelukkig te kunnen worden en te kunnen ontspannen, heel nodig mijn grenzen moest leren aangeven en mezelf waardevol moest gaan vinden. Ik ben op zoek gegaan naar methoden die snel en doeltreffend zouden zijn om dit soort veranderingen te bewerkstelligen, op zo’n manier dat gevoel en verstand echt op 1 lijn zitten. Als je iets dat je verstandelijk wéét ook werkelijk in elke vezel van je lichaam voelt, dan ga je er namelijk als vanzelf naar leven.
Die methoden heb ik gevonden, met alle geweldige gevolgen van dien. ???? Dit heeft geleid tot mijn tweede grote persoonlijkheidsverandering. Ik werd ontspannen, kon weer vertrouwen in de mensen om me heen en kreeg weer vertrouwen in mezelf. Ik ging mezelf belangrijk vinden. Ik ging mezelf leuk en waardevol vinden.

Persoonlijkheid en burn-out: daten

Sinds een tijdje ben ik weer vrijgezel en af en toe ben ik weer aan het daten. Voor mij aanvankelijk best spannend, want in mijn laatste vrijgezelle periode, bijna tien jaar geleden, vond ik dat allemaal best eng. Mooi moment dus voor de proef op de som. Heb ik mijn angsten werkelijk losgelaten?
Wat blijkt is dat ik nu geen enkele moeite heb om af te spreken voor een date, ik voel me daarin behoorlijk zeker van mezelf en heb ook niet het idee dat ik erg alert zou moeten zijn. Ik ben gewoon mezelf, what you see is what you get, en ik mag er zijn. Er is geen spoor meer van mijn oude angsten te bekennen. Ik ben zeker van mezelf. Een nieuwe liefde heeft mij laten zien dat ik vol vertrouwen een relatie aan kan gaan en dat ik geen enkele moeite heb om me helemaal te geven, zonder voorbehoud. Ik voel en ben niet bang om te voelen. Ook ben ik niet meer bang dat ik nog iemand over mijn grenzen zal laten gaan.

Persoonlijkheid en burn-out: geen slachtoffer

Nu, veertig jaar later, kan ik zeggen dat ik geen pijn meer heb van wat dat kleine meisje is overkomen. Wat er toen is gebeurd, doet er voor mij NU niet meer toe. Ik bén dat kleine meisje niet meer. Ik ben vrij van mijn verleden. Ik voel me vrij en ongeremd. Ik ben waardevol. Ik heb een stem. Ik mag genieten. Ik mag er zijn. Ik weet mijn grenzen en ik weet ze aan te geven. Maar bovenal: ik ben geen slachtoffer meer.

Wil jij ook ervaren wat mijn methode voor jou kan betekenen, download dan hier mijn e-book Burn-out, de weg naar herstel.

Probeer het gewoon eens uit. Wat heb je te verliezen?

Wil je hulp bij het loslaten van een trauma, kijk dan op mijn andere website

 

 

 

2 antwoorden
  1. Cherryl
    Cherryl zegt:

    Een bijzonder verhaal, dank je wel voor het delen ❤
    Hetzij met een andere zware en nare achtergrond herken ik veel in je verhaal en je proces en groei erin.
    En ik denk dat het heel goed en mooi en bijzonder is van ons om ervaringen te delen met anderen ???? laten we dat ook gewoon maar blijven doen!
    X

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *