Ik was laatst zo ontzettend trots op mezelf, en omdat dat niet vaak gebeurt, wil ik dat graag met je delen.
Door een simpele opmerking van mijn leidinggevende besefte ik dat ik de afgelopen jaren echt ontzettend gegroeid ben. En dat voelt zó goed!😃
Wat wil het geval: Ik had een gesprek met mijn leidinggevende waarin hij mij aangaf dat hij erg tevreden over me is. Hij gaf echter ook aan dat hij het wel soms lastig vindt dat ik zo ontzettend goed weet wat ik wel en niet wil.
Het onderwijs staat erom bekend dat het z’n personeel overvraagt.
In het verleden heb ik mezelf in het onderwijs flink vergaloppeerd. Ik deed altijd alles dat er van me gevraagd werd, zonder me af te vragen of dat eigenlijk wel echt moest en of het eventueel anders zou kunnen.
Het woord ‘nee’ kwam in mijn woordenboek niet voor.
Na mijn tweede burn-out is er wat dat betreft iets veranderd. Ik ben veranderd. Ik ben beter voor mezelf gaan zorgen, heb alle ellende uit mijn verleden opgeruimd en oude patronen (waaronder het pleasen en geen grenzen kunnen stellen) losgelaten.
Ik hou tegenwoordig heel goed mijn grenzen in de gaten en weet ze ook goed aan te geven.
En wel op een vriendelijke doch stellige manier.
Ik voel me daarbij niet meer schuldig en heb ook zeker niet meer het gevoel dat ik dan anderen tekort doe. Ook vind ik anderen niet meer belangrijker dan mezelf. Dat wat mij vroeger nooit lukte, lukt me nu met het grootste gemak. Alsof het nooit anders is geweest. Een soort tweede natuur.
Waar ik tien haar geleden altijd bezig was anderen te pleasen en geen ‘nee’ durfde te zeggen, keer ik nu op twijfelmomenten even zorgvuldig naar binnen en voel even goed wat ik ergens van vind.
Ik hoef het van mezelf niet per sé te kunnen beredeneren wanneer het niet goed voelt.
Als iets niet goed voelt, dan is dat voor mij voldoende reden om ‘nee’ te zeggen.
Ik heb de afgelopen tijd een paar keer heel weloverwogen ‘nee’ gezegd tegen mijn leidinggevende. Waarom noem ik het weloverwogen? Ik heb goed gevoeld wat e.e.a. met mij deed en wat wel of niet goed voor mij zou zijn.
Als ik ‘ja’ had gezegd weet ik zeker dat ik in no time was afgeknapt op mijn baan.
Ik heb natuurlijk ook bedacht wat de consequenties zouden kunnen zijn. Ik heb nog geen vast contract, dus wellicht wordt dit niet verlengd.Ondanks die mogelijkheid vind ik dat ik naar mijn gevoel moet luisteren en vooral mezelf niet moet verloochenen. Ik moet achter de dingen staan die ik doe,  anders doe ik mezelf tekort.
Het voelde zo ontzettend goed om ‘nee’ te zeggen en vooral om daar zo vierkant achter te staan!
Ik ben veranderd van iemand die altijd ‘ja’ zei naar iemand die alleen ‘ja’ zegt als ze dat ook echt meent.
En dat is iets waar ik ontzettend trots op ben.
Dit is natuurlijk niet van de ene op de andere dag gebeurt. Geleidelijk aan ben ik veranderd.
Mijn werkgever kan mij dan weliswaar ‘lastig’ vinden, ik ben ontzettend trots dat ik mijn eigen belang niet meer ondergeschikt maak aan dat van de school.
En in een functie waarin mensen zo ontzettend vaak getroffen worden door een burn-out is dat naar mijn mening hard nodig.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *